Ted Horowitz, zoals Popa Chubby echt heet, liet zich inspireren door bluesiconen als Stevie Ray Vaughn, Buddy Guy, Willie Dixon en the Three Kings. Sinds halverwege de jaren negentig brengt hij jaarlijks minstens één plaat uit.
Als magistraal gitarist met een stem als een donderslag die net zogoed kan strelen als een herfstblad op een briesje, bewijst Popa Chubby keer op keer dat hij soul in zich heeft. Hoewel hij de blues vaak een modern tintje geeft met rockinvloeden, blijft hij trouw aan de roots van het genre.
Zo draaide blues altijd rond het uitdrukken van de harde realiteit en met zijn politiek geïnspireerde teksten trekt Popa Chubby die lijn verder door.
“How did a white boy get the blues?” Popa Chubby vraagt het zich zelf af op één van zijn albums en geeft meteen ook het antwoord: hij groeide op tussen een gitaarspelende vader, een dansende moeder en de muziek van Mick Taylor, Jeff Beck, Eric Clapton en Jimi Hendrix. Popa Chubby mag dan een imposant figuur zijn, aan charisma ontbreekt het hem in geen geval. Wie een avondje rustige blues voor ogen had, zal bedrogen uitkomen. Het wordt met recht een imposante show.
